میمی پارکر، خواننده آلت راک مودی، در سن 55 سالگی مرد

میمی پارکر، که آوازهای تحسین برانگیز و نوازندگی درام یدکی او به تعریف صدای مینیمالیستی Low کمک کرد، سه گانه ای که از دنیای آلت-راک دهه 1990 پدیدار شد و تقریباً 30 سال به عنوان یک اثر تأثیرگذار و تحسین برانگیز ماندگار شد، در 5 نوامبر در محل او درگذشت. خانه در Duluth، Minn. او 55 ساله بود.

همسرش، آلن اسپارهاوک، که با او گروه را تأسیس کرد، گفت که علت آن سرطان تخمدان بوده است.

Low که در طول سال‌ها اساساً زوجی با یک سری بیسیست بودند، اولین آلبوم خود را با نام «I Could Live in Hope» در سال 1994 منتشر کردند. – لو از دهه 90 جان سالم به در برد و 13 آلبوم استودیویی را ضبط کرد.

لو هرگز یک تک آهنگ موفق یا یک آلبوم پلاتینیوم نداشت، اما تأثیر آن محسوس بود. رابرت پلانت، خواننده اصلی گروه لد زپلین، نسخه ای خاطره انگیز از “Monkey”، یک آهنگ Low از سال 2005 را در آلبوم سال 2010 خود، “Band of Joy” ضبط کرد. میویس استیپلز آهنگ لاو “روح مقدس” از سال 2013 را در آلبوم “One True Vine” که در همان سال منتشر شد، پوشش داد.

پس از مرگ خانم پارکر، آقای پلانت، جاستین ورنون از بون آیور و کری براونشتاین از اسلیتر-کینی از جمله هنرمندان موسیقی بودند که در مورد اهمیت او صحبت کردند.

جف تویدی از Wilco در گاردین گفته است: “من فکر می کنم بیشتر مردم به میمی نگاه می کنند و تخمین نمی زنند که او یک هنرمند جدی است.” من فکر نمی‌کنم که او هیچ گونه تظاهر به او کرده باشد – چیزی در مورد او وجود نداشت که چیزی غیر از میدوسترن معمولی خوانده شود.

از همان ابتدا، Low به خوبی در مدار سنگ مستقل قرار داشت. گروه با گروه‌های قدیمی مانند نیروانا و ساندگاردن، یک برچسب مشترک داشت، یعنی ساب پاپ با نفوذ مستقر در سیاتل. اما صدای مینیمالیستی و مالیخولیایی Low در تضاد شدید با سرودهای نسل X angst بود که این دوران را تعریف کرد.

در حالی که این زوج هارمونی های آوازی اثیری را با تمپوهای dirgelike و بافت های صوتی درخشان می خوانند، لو از راک تاریک دهه 1980 گروه هایی مانند Joy Division و از دوره اولیه هنرمندانه ناهماهنگ Velvet Underground الهام گرفت. این گروه در اوایل کار خود تجسم یک سبک خاص به نام آهسته‌کور شد که در اواخر دهه 1980 با گروه‌هایی مانند American Music Club و Galaxie 500 شکل گرفت.

آقای اسپارهاوک در یک مصاحبه تلفنی گفت: “این به نوعی تقصیر من است که اصطلاح “آهسته” رایج شد. «این را یکی از دوستان من که اولین نمایش ما را دید، ابداع شد. ما در مورد نام‌های ژانر شوخی می‌کردیم – می‌دانید، زیر شاخه‌های فرعی متال و چیزهای مشابه. من در یکی از اولین مصاحبه هایمان به این اصطلاح اشاره کردم. قبل از اینکه بفهمیم، همه جا بود.»

لاو از آن کبوترچاله رشد کرد، اما همچنان مورد تحسین قرار گرفت. آخرین آلبوم آن، «هی چی» که در سال 2021 منتشر شد، چهار ستاره از رولینگ استون دریافت کرد.

کوری گرو در آن نقد نوشت: «چند گروهی مانند Low به ورطه خیره شده‌اند. و هیچ گروهی مانند Low این کار را انجام نداده است.”

این فیض با اشعار غم انگیز و گاه احمقانه همراه با اشاراتی به پوچی معنوی و افق های ناپدید شده مشخص شد. خانم پارکر در «روح القدس» به همراه همسرش آواز خواند: «اشتیاق من برای تعالی را تغذیه می‌کند/آب مرا به شراب تبدیل می‌کند/من را وادار می‌کند کاش خالی بودم/حالا چیز زیادی نمی‌دانم، اما می‌توانم بگویم چه زمانی مشکلی پیش آمده است». هماهنگ کردن

خانم پارکر در مصاحبه ای در سال 2021 در برنامه NPR با عنوان “همه چیزها در نظر گرفته می شود” گفت: “من به سمت زیبایی پیش می رفتم و می دانم که آلن گاهی اوقات روی هرج و مرج تمرکز می کند.”

آقای اسپارهاوک گفت، عدم موفقیت لو در جریان اصلی برای خانم پارکر خوب بود، زیرا او خجالتی بود و در کانون توجه احساس ناراحتی می کرد.

او گفت: “صدای او صدای کسی بود که فقط آواز می خواند، سعی نمی کرد شما را در مورد چیزی متقاعد کند.” او برای شما آواز نمی خواند. او آواز نمی خواند که مورد توجه قرار گیرد. گاهی حتی نمی خواست دیده شود. او فقط می خواست باشد.»

میمی جو پارکر در 15 سپتامبر 1967 در کلیربوک، مین.، کوچکترین دختر از سه دختر رابرت و جوی (برگ) پارکر به دنیا آمد.

خانم پارکر (که نام کوچک خود را MIM-ee تلفظ کرد اما هیچ کس را که آن را MEE-mee تلفظ می کرد تصحیح نکرد، آقای اسپارهاوک) در مزرعه ای بزرگ شد که توسط والدینش اداره می شد. پدرش همچنین یک نجار و مکانیک بود و مادرش یک آشپز و یک خواننده مشتاق کشور بود.

خانم پارکر که پسر بچه‌ای خودخوانده بود، از حیوانات مراقبت می‌کرد (خوک‌ها مورد علاقه او بودند)، کامیون‌ها را به عروسک‌ها ترجیح می‌داد و در بسکتبال، والیبال و پیست در دبیرستان عالی بود.

آقای اسپارهاوک گفت که او در گروه مارش مدرسه درام می نواخت، و حس موسیقایی خود را در هماهنگی با خواهرانش تقویت کرد، همانطور که آنها با مادرشان در خانه و رویدادهای اجتماعی می خواندند.

او آقای اسپارهاوک را از کلاس چهارم می‌شناخت و در تابستان پس از سال اول دبیرستان با او رابطه برقرار کرد. آنها در سال 1990 ازدواج کردند.

آقای Sparhawk مورمون است و خانم پارکر بعداً به کلیسا پیوست، نکته ای که اغلب در مقالات درباره گروه ذکر می شود. او در سال 2001 در مجله موسیقی Chickfactor گفت: “مردم فقط دوست دارند بگویند که ما این گروه ساکت از مینه سوتا هستیم که دو سوم مورمون ها هستند.” ما چند آهنگ هم می نویسیم.»

آقای اسپارهاوک به مدت یک سال در دانشگاه بریگام یانگ تحصیل کرد، سپس به خانم پارکر در دانشگاه مینه سوتا دولوث پیوست. پس از فارغ التحصیلی، او از خانم پارکر دعوت کرد تا به گروهی بپیوندد که او با بیسیست جان نیکولز تشکیل می داد. او گفت که درام ها فضای امنی را در پشت صحنه به او می دادند تا از آنجا سبک های آوازی خود را آزاد کند.

خانم پارکر در دسامبر 2020 به سرطان مبتلا شد، اما او بیماری خود را تا تابستان آینده فاش نکرد، زمانی که گروه مجبور شد چندین تاریخ را لغو کند، از جمله شروع تور ایالات متحده برای گروه Death Cab for Cutie.

علاوه بر شوهرش، فرزندانشان، هالیس و کوروش از او به یادگار مانده است. مادرش؛ و خواهرانش، سیندی ایلام و واندا لارسون.

خانم پارکر علی‌رغم شخصیت ساکت و آرام‌اش، اصلاً هول‌کننده نبود. آقای اسپارهاوک گفت: “او از موسیقی خسته کننده رنج نمی برد.” “او از حد متوسط ​​رنج نبرد.” خانم پارکر با رفتاری آرام بخش، لاو را از طریق تغییر ترکیب و برنامه های خسته کننده تور و جلسات ضبط، در مسیر خود نگه داشت.

همانطور که آقای اسپارهاوک می گوید: «روح واقعی و جادویی که آنجا بود از میم آمد. فقط به خاطر اینکه او چه کسی بود، گفت: “اینها پارامترهای من هستند” و ما مجبور شدیم در چارچوب آنها کار کنیم. با انجام این کار، او اساساً یک انفجار کاملاً بی‌نظم و سریع را به سمت درخششی آهسته و درخشان هدایت کرد که دوام خواهد داشت.»


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم